RESTAURACIÓN DO PAVILLÓN HISTORICISTA E O MURO PERIMETRAL DE SAN MARTÍN PINARIO.

Existen varias hipóteses sobre os motivos da construción do Pavillón. Este construíuse durante o funcionamento do Seminario Maior no século XIX. Debido ás relacións e compromisos con institucións de Santiago de Compostela presumiblemente co Programa de Exposicións Rexionais de 1858 e/ou 1909, pois hai novas da colaboración dos espazos de San Martín Pinario. O programa da exposición regulaba os produtos elixibles para o concurso, e sábese que o claustro procesional do mosteiro considerouse apropiado para parte da sección cultural. Neste contexto, o Pavillón, estaba ao dispor de ser utilizado para as Exposicións e como espazo complementario para os usos do Seminario en etapas posteriores. Os valores, históricos continuaron enmarcados naquel momento coa construción do Pavillón, co desexo de ofrecer o inmoble, a súa singularidade e o seu percorrido histórico, así como as súas características de uso, artísticas e arquitectónicas, participando activamente do feito social das Exposicións Rexionais, coincidentes co elevado número de exposicións: internacionais, nacionais, rexionais e provinciais celebradas no século XIX, manifestando a eclosión do movemento científico e as súas repercusións no desenvolvemento material e ideolóxico, como o foron, entre outras, Barcelona en 1.888 e París en 1.889.

O proxecto enfocou a rehabilitación-restauración do pavillón historicista para albergar de novo os usos culturais, fundacionais do mesmo, desde os tres valores fundamentais da New Bauhaus Europea (sustentabilidade, estética e inclusión) e asumindo os retos do Pacto Verde Europeo. A proposta de actuación no Pavillón, recupera a arquitectura propia desta tipoloxía construtiva, liberando os espazos ocupados, poñendo en valor a linguaxe arquitectónica que combinaba a versatilidade dun espazo diáfano co emprego dun estilo enlazado coa tendencia europea da época.