A escola infantil ocupa un edificio de Antonio Palacios construído en 1908, o “Pavillón de recreo artístico e industrial”, que foi inaugurado coincidindo coa Exposición Rexional Galega de 1909, da que formou parte. Os promotores solicitaron ao concello a cesión por dez anos dun solar no Paseo da Ferradura, e chegou ata nós como o único edificio da devandita exposición que se conservou sen que iso fose exactamente así. O arquitecto proxectou unha peza á maneira da Secession vienesa, máis concretamente de Otto Wagner. Un pavillón que, como el mesmo sinala na memoria do proxecto, será “lixeiro, diáfano” e estará “en harmonía co seu contorno”. O edificio contaba unicamente con dúas plantas: sobre o zócolo, cego unicamente cara á fachada principal, situábase unha ampla sala de festas que ocupaba o volume completo ata a cuberta. A fachada traseira (sur) é cega case na súa totalidade. No centro dela dispúxose un anexo que servía como peza de servizo e escaleira que conectaba a planta alta (sala de festas) coa planta zócolo. O edificio caracterizábase pola presenza de grandes carpinterías de madeira, unha cuberta metálica que contaba cun corpo central de xeometría curva e estatuas sobre pedestais nas esquinas superiores da edificación e flanqueando o acceso principal.
O encargo da Consellería de Política Social da Xunta de Galicia era moi concreto. Cuns prazos de tempo moi axustados e mantendo o uso de escola infantil co mesmo programa de seis aulas, dúas por cada un dos niveis, e todos os espazos asociados ao mesmo, tratábase de acometer unha rehabilitación funcional que resolvese a accesibilidade, as cuestións de seguridade e que mellorase toda a envolvente e as instalacións con criterios de eficiencia enerxética. Ao mesmo tempo o edificio está catalogado dentro do Plan Especial, cunha clasificación de edificio singular e unha cualificación de equipamento comunitario sociocultural. En todo caso parecía lóxico preguntarse que é o que se estaba protexendo porque, aínda que se conservaban boa parte dos elementos singulares de fachada recollidos como caracteres determinantes a preservar, o edificio perdera a espazalidade orixinal e, en boa medida a súa volumetría e a súa composición foran alteradas. Aínda que devandito programa provocara estas alteracións, ao mesmo tempo é o que propiciara que o edificio chegase ata nós. Así, o proxecto pretende reconciliar devandito uso co edificio orixinal e optouse por establecer un compromiso guiado por unha relectura ou reinterpretación que explicase os valores espaciais e compositivos do inmoble. Por cuestións de aforro enerxético e sustentabilidade aproveitáronse todas aquelas partes da estrutura que encaixaban coa nova proposta, mantendo boa parte da estrutura existente. A nova cuberta e os petos de fachada resólvense en zinc, tratándoos como unha prolongación da mesma. Recupérase así parte da materialidade orixinal, corrixindo a imaxe de “cuberta plana” que mostraba tras as reformas e permitindo a lectura clara dos pedestais que serviron de base para as estatuas. Recortouse o forxado de planta segunda retranqueándoo dos cerramentos laterais e a fachada principal. Deste xeito conséguese manter o programa e recupérase a lectura da altura coa que contaba inicialmente a gran sala, liberando as carpinterías que se atopaban divididas e permitindo vistas cruzadas sen interrupción do forxado a través do edificio nas súas esquinas. En relación á peza de comunicación vertical, mediante a modificación do plano de cuberta e o novo revestimento de madeira termotratada recupérase a autonomía da devandita construción respecto ao volume principal e incorpóranse liñas compositivas que presentan unha narración que remite ao volume orixinal da peza e a súa posterior modificación.